Herbschddaag
Maritta Rheinhardt
Wonn de Rainer Maria Rilke en Rheihesse gewäsch wär,
donn härrer vlleicht sei berühmtes Gedicht „Herbsttag“
folgendermaßen geschrebb:
Ach Herrgott, waasche was, de Summer war jo schee
Nor jetzt kennt ich aach moo e Paus vedrah
Moo nemmee schwitze unn aach zeidisch schlofe geh
Mach jetz die Äbbel unn die Beere reif
Die Sunn loss ruhisch als noch e bissje scheine
Was frei ich mich uff Bremser unn uff neije Wei, en feine
Ei hoffentlich wärrn aam beim Läse net die Finger schdeif
Ich denk schunn on mein Owe unn mein warme Platz
Do konn ich gonz gemietlich läse, orrer Whatsapp schreiwe
Mer konn jo aach minonner aafach in de Wohnschtubb bleiwe
Unn hoggt schee uffem Konnebee mem Schatz
Unn guggt wie drauß im kalde Wind die derre Blärrer treiwe
Die Sach mim Schenke
Silke Fruth
Du mer bloß nix griines schenke,
isch du net ans giese denke.
Bevor e Planz bei mer was werd,
iss se schneller als verderrt.
Un weil sisch des bei mer net hält,
wär es schad ums scheene Geld.
E Blummestreißje des dut gehe,
des dut eh im Wasser stehe.
Alla, denk nommo dribber nach,
e Flasch Secco duts doch aach.
Meiner unn Annere
Lisbeth Euler
Tunnelblick
„Schatz, hosde des blaue Hemd in die Wäsch, des hatt isch doch bloß zwaamol oo!?“ seet er unn guckt mit leerem Blick in de Kleiderschrank.
In de Wäsch is kaa blau Hemd unn aach kaa rotes unn kaa weißes, weil isch alle Hemmer gewäsche unn dessemol aach gebieelt hunn.
„Loss misch moo gucke!“ Unn mit spitze Finger unn noch ere spitzeri Zung sach isch: „Unn, was is des doo vor deiner Noos?“ unn halt em des blaue Hemd hie.
„Ach so,“ maant er, „ des hab isch net gesieh, isch hatt gemaant, es hängt uff de anner Seit.“
Tunnelblick nennt mer des, typisch männlisch!
Isch bin so vegess.
Isch geh in de Keller, will e Glas Kersche hochhole. Steh unne, Herrschaft, was wollt ich jetzt doo? Geh widder nuff, obbe fällt mer’s widder ei, geh runner, seh en Karton doo stehe, bring en in die Papiertonn, geh widder in die Kisch- ich wollt doch was hole? Ach ja, Kersche. Kenntst jo glei die dreckisch Wäsch mit runner nemme, stell die Waschmaschin oo, geh ruff- Herrschaft, schun widder die Kersche vegess.
Noch emol geh ich jetzt net runner. Ich schick meiner in de Keller, Hans, detste mer e Glas Kersche aus em Keller hole. Macht er doch gern. Er geht runner unn kimmt nimmer ruff. Ich ruf runner: Findstes net? Er: Was soll isch finne? Die Kersche! Ach, des hab ich jo ganz vegesse!
Meiner schnarscht.
Isch kann net eischloofe. Er werd immer lauter. Isch stubs en oo. Nix. Weiter geschnarcht. Ich zieh am Koppkisse, erst e bissche, dann fester. Nix. Isch klopp uff die Matratz, dass er ins Wackele kimmt. Er schnarcht wie e Mannschaft Holzfäller. Isch ruf: „Haans! Heer uff ze schnarsche“ “ Nix. Isch ruf lauter: „Haaans, dreh disch uff die anner Seit!“ Er: „Warum?“ Aha, jetzt is er wach. „Weil Du schnarchst.“ Er: „Wer?“ „Ei wer wohl, Du!“ Er: „Isch? Ei isch hab doch noch gar net geschlofe.“ Doo sägt der des ganze Oppenemer Wäldsche ab unn seet, er schläft net!
Unn wann isch ehm des dann moins saa, waaß er vun nix unn seet, wann aaner schnarsche deet, dann wär isch des. Männer!
Awwer, wissener was, wann der dann endlisch uffheert ze schnarsche, kann isch net eischloofe, weil isch immer druff wart, dass er widder oofängt!
Vum Kehre
Horst Dehmel
Solang wie ich schun denke kann
werd Samstag moins gekehrt,
net weil die Gaß voll Dreck is
sondern weil sichs so geheert.
Sobald de Gickel kreischt gehts uff
und spätschdens dann um acht,
do steht de Beesem drauß am Door,
de Nochber gibt schun acht.
E Schwätzje werd glei oogefang
un net debei geruht,
damit mer quasi neebebei
erfährt was sich so duut.
Es Schippche scherrt, de Aamer bei,
kaan Dreck, der sich beweescht,
jedoch kann kaaner saa am End,
der Kerl hott net gefeescht.
Deier, awwer schun vedreckt: de Mutter ehr nei Strickwoll
Friedrich Stock
Bis zu de Erfindung vum Kugellager hun die Radnaben direkt uff de Achse gestock.. Die waren mit reischlisch Fett geschmert, des „Karreschmer“, orrer korz: „Karrschmer“ gehaaß hot. Des hot ganz gut funktioniert, unn bis heit haaßt‘s noch in de Politik: „Wer gut schmert, der gut fährt.“
Des Fett awwer war vum Abrieb ganz schwarz, unn wann‘s an die Klamotte kum is, waren die Flecke mit domolische Mittel nemmeh erauszebringe. Deswee hatten mer Kinner immer gesaat kriet, dass mer jo vun de Radnabe fortbleiwe sollen..
Mei Mutter hot aarisch gern gestrickt, e paar Kniestrimp hunn isch immer noch. Aanes Daachs hot se beim Middaachesse erklärt: „Isch will mer mol en bessere Pullover stricke, do is die Woll awwer halt e bissje deirer. Es is nemlisch Woll mit Karrschmer!“
Mer hunn all geguckt. Mei Vadder war sauer unn hot was gebrummelt. Awwer er war sowieso immer knauserisch bei seiner Fraa. Unn isch war ganz dorschenanner:
„Mutter, warum willde Woll kaafe, die mit Karrschmer vedreckt is? Unn noch dezu extra deier?“
All hunn se gestutzt unn dann losgelacht. Mei Mutter hot mers erklärt:
„Net Karrschmer, sonnern Kashmir!“
Unn ich: „Was heißt: net Karrschmer, sonnern Karrschmer?“
Me Mutter: „Horsche mol genaa: Kash-mir! Des is e ganz feini unn weichi Woll vun de Kashmir-Gaaße. Unn die is aach aarisch deier.“ Jetz hatt isch es vestann.
Awwer de Respekt vor dem schwarze Zeig, des mer uff die Radnabe geschmert hot, hatt sisch bei mer so feschtgesetzt, dass isch noch als junger Mann liewer kaan „Karrschmer“-Pullover uff de Haut trahe wollt.
E Kätzje
Hannelore Wingert
Freet die Oma den kloone Noah: „Gell ehr hunn aach e neij Kätzje kriet? Wie sieht´s dann aus?
Seht des Enkelkind: „Es is e ganz Schwarzes.“ Freet die Oma wirrer: „Ei wie haaßt´s dann des neije Kätzje?“ Seht des Enkelkind: „ Es hot noch kaan Name. Vorerst haaßt´s noor – Wingert-!“
Denkt die Oma fer sich: „Ich hunn garnet gewißt, dass die Katze aach Nooname hunn!“
Ja, wo isses dann, es Kindsche?
Friedrich Stock
Heit geht’s uff Besuch bei die pälzisch Verwandtschaft. Sie hunn en Bub krieht, unn alles will nadierlisch emol gugge. Aaner no’em anner kummen se gedröbbelt. Wie de Neffe aus Maacherem erennkimmt, rieft er schun vun de Deer: „Wo issen de Kloo? Wo issen de Kloo?“
De frischgebackene Vadder rieft zerick: „Dort, wo de steehsch, die neechschd Deer reschts!“
De Bub macht die Deer uff unn see’t: „Na, net die Toilett, isch maan eier Kind!“
Unn die jung Mudder: „Ach so: de Klää!“ – „Des maan isch doch: de Kloo!“
De Kloo? De Klää? Muss es net „de Klaa“ haaße? Die Unnerschiede sinn manschmo gar net emol so kloo, ääh: klää, naa: klaa…
