Mundartschnipselscher…

Deier, awwer schun vedreckt: de Mutter ehr nei Strickwoll

Friedrich Stock

Bis zu de Erfindung vum Kugellager hun die Radnaben direkt uff de Achse gestock.. Die waren mit reischlisch Fett geschmert, des „Karreschmer“, orrer korz: „Karrschmer“ gehaaß hot. Des hot ganz gut funktioniert, unn bis heit haaßt‘s noch in de Politik: „Wer gut schmert, der gut fährt.“

Des Fett awwer war vum Abrieb ganz schwarz, unn wann‘s an die Klamotte kum is, waren die Flecke mit domolische Mittel nemmeh erauszebringe. Deswee hatten mer Kinner immer gesaat kriet, dass mer jo vun de Radnabe fortbleiwe sollen..

Mei Mutter hot aarisch gern gestrickt, e paar Kniestrimp hunn isch immer noch. Aanes Daachs hot se beim Middaachesse erklärt: „Isch will mer mol en bessere Pullover stricke, do is die Woll awwer halt e bissje deirer. Es is nemlisch Woll mit Karrschmer!“
Mer hunn all geguckt. Mei Vadder war sauer unn hot was gebrummelt. Awwer er war sowieso immer knauserisch bei seiner Fraa. Unn isch war ganz dorschenanner:

„Mutter, warum willde Woll kaafe, die mit Karrschmer vedreckt is? Unn noch dezu extra deier?“
All hunn se gestutzt unn dann losgelacht. Mei Mutter hot mers erklärt:

„Net Karrschmer, sonnern Kashmir!“
Unn ich: „Was heißt: net Karrschmer, sonnern Karrschmer?“

Me Mutter: „Horsche mol genaa: Kash-mir! Des is e ganz feini unn weichi Woll vun de Kashmir-Gaaße. Unn die is aach aarisch deier.“ Jetz hatt isch es vestann.

Awwer de Respekt vor dem schwarze Zeig, des mer uff die Radnabe geschmert hot, hatt sisch bei mer so feschtgesetzt, dass isch noch als junger Mann liewer kaan „Karrschmer“-Pullover uff de Haut trahe wollt.

E Kätzje

Hannelore Wingert

Freet die Oma den kloone Noah: „Gell ehr hunn aach e neij Kätzje kriet? Wie sieht´s dann aus?

Seht des Enkelkind: „Es is e ganz Schwarzes.“ Freet die Oma wirrer: „Ei wie haaßt´s dann des neije Kätzje?“ Seht des Enkelkind: „ Es hot noch kaan Name. Vorerst haaßt´s noor – Wingert-!“

Denkt die Oma fer sich: „Ich hunn garnet gewißt, dass die Katze aach Nooname hunn!“

Ja, wo isses dann, es Kindsche?

Friedrich Stock

Heit geht’s uff Besuch bei die pälzisch Verwandtschaft. Sie  hunn en Bub krieht, unn alles will nadierlisch emol gugge. Aaner no’em anner kummen se gedröbbelt. Wie de Neffe aus Maacherem erennkimmt, rieft er schun vun de Deer: „Wo issen de Kloo? Wo issen de Kloo?“
De frischgebackene Vadder rieft zerick: „Dort, wo de steehsch, die neechschd Deer reschts!“
De Bub macht die Deer uff unn see’t: „Na, net die Toilett, isch maan eier Kind!“
Unn die jung Mudder: „Ach so: de Klää!“ – „Des maan isch doch: de Kloo!“
De Kloo?  De Klää? Muss es net „de Klaa“ haaße? Die Unnerschiede sinn manschmo gar net emol so kloo, ääh: klää, naa: klaa…

Meiner unn Annere

Lisbeth Euler

Tunnelblick

„Schatz, hosde des blaue Hemd in die Wäsch, des hatt isch doch bloß zwaamol oo!?“ seet er unn guckt mit leerem Blick in de Kleiderschrank.
In de Wäsch is kaa blau Hemd unn aach kaa rotes unn kaa weißes, weil isch alle Hemmer gewäsche unn dessemol aach gebieelt hunn.
„Loss misch moo gucke!“ Unn mit spitze Finger unn noch ere spitzeri Zung sach isch: „Unn, was is des doo vor deiner Noos?“ unn halt em des blaue Hemd hie.
„Ach so,“ maant er, „ des hab isch net gesieh, isch hatt gemaant, es hängt uff de anner Seit.“
Tunnelblick nennt mer des, typisch männlisch!

Isch bin so vegess.

Isch geh in de Keller, will e Glas Kersche hochhole. Steh unne, Herrschaft, was wollt ich jetzt doo? Geh widder nuff, obbe fällt mer’s widder ei, geh runner, seh en Karton doo stehe, bring en in die Papiertonn, geh widder in die Kisch- ich wollt doch was hole? Ach ja, Kersche. Kenntst jo glei die dreckisch Wäsch mit runner nemme, stell die Waschmaschin oo, geh ruff- Herrschaft, schun widder die Kersche vegess.
Noch emol geh ich jetzt net runner. Ich schick meiner in de Keller, Hans, detste mer e Glas Kersche aus em Keller hole. Macht er doch gern. Er geht runner unn kimmt nimmer ruff. Ich ruf runner: Findstes net? Er: Was soll isch finne? Die Kersche! Ach, des hab ich jo ganz vegesse!

Meiner schnarscht.

Isch kann net eischloofe. Er werd immer lauter. Isch stubs en oo. Nix. Weiter geschnarcht. Ich zieh am Koppkisse, erst e bissche, dann fester. Nix. Isch klopp uff die Matratz, dass er ins Wackele kimmt. Er schnarcht wie e Mannschaft Holzfäller. Isch ruf: „Haans! Heer uff ze schnarsche“ “ Nix. Isch ruf lauter: „Haaans, dreh disch uff die anner Seit!“ Er: „Warum?“ Aha, jetzt is er wach. „Weil Du schnarchst.“ Er: „Wer?“ „Ei wer wohl, Du!“ Er: „Isch? Ei isch hab doch noch gar net geschlofe.“ Doo sägt der des ganze Oppenemer Wäldsche ab unn seet, er schläft net!
Unn wann isch ehm des dann moins saa, waaß er vun nix unn seet, wann aaner schnarsche deet, dann wär isch des. Männer!
Awwer, wissener was, wann der dann endlisch uffheert ze schnarsche, kann isch net eischloofe, weil isch immer druff wart, dass er widder oofängt!

Vum Kehre

Horst Dehmel

Solang wie ich schun denke kann
werd Samstag moins gekehrt,
net weil die Gaß voll Dreck is
sondern weil sichs so geheert.

Sobald de Gickel kreischt gehts uff
und spätschdens dann um acht,
do steht de Beesem drauß am Door,
de Nochber gibt schun acht.

E Schwätzje werd glei oogefang
un net debei geruht,
damit mer quasi neebebei
erfährt was sich so duut.

Es Schippche scherrt, de Aamer bei,
kaan Dreck, der sich beweescht,
jedoch kann kaaner saa am End,
der Kerl hott net gefeescht.

Die Sach mit de Weeschbeschreibung

Silke Fruth – Januar 2026

Isch war lang uff em Markt. Quasi en Ladehieter. Isch waas net warum.
An mir laachs net. Es hun sisch einische fer misch interessiert.
Isch war schließlisch e 4 M – e mortz Maus mit Moije.
Un wenn misch mol aaner besuche wollt – dann hat isch dem ganz präzise de Weesch beschriwwe:
„Her mol – fährst am beschde obberum noch Unnerum,
abber net unnerum noch Unnerum,
Weil wann de unnerum no Unnerum fährst,
muss De unnerum dorsch ganz Unnerum
do stehst mer meist nur dumm erum.
Wann de dann obberum no Unnerum fährst,
net glei obbe erum abbiee, sonnern hall Disch unne rum.
weil wann de obberum noch Unnerum dann glei widder obbe erum abbiest,
dann biste im Obbenumer Weesch.
Un fahr am beschde ibber Obbenum, abber net unnerum.
Also, fahr obberum dorsch Obbenum.
Des iss kerzer als unnerum dorsch Obbenum.
Abber dus net verwechsele, net dass de unnerum noch Obbenum fährst,
sondern obberum no Unnerum.
Un fährst De unne in Unnerum zuviel im Kreisel rum,
dann iss es dumm, dann biste De bald in Mummerum.
Abber eischendlisch, ob du nun obberum odder ob de unnerum
No Oppenum odder Unnerum unne odder obbe erum enoi fährst.
Hauptsach, Du findst misch.
Isch frei misch – bis bald, Dei Silge“
Komisch, die hun isch nie widder gesieh!