Ja, wo isses dann, es Kindsche?
Friedrich Stock
Heit geht’s uff Besuch bei die pälzisch Verwandtschaft. Sie hunn en Bub krieht, unn alles will nadierlisch emol gugge. Aaner no’em anner kummen se gedröbbelt. Wie de Neffe aus Maacherem erennkimmt, rieft er schun vun de Deer: „Wo issen de Kloo? Wo issen de Kloo?“
De frischgebackene Vadder rieft zerick: „Dort, wo de steehsch, die neechschd Deer reschts!“
De Bub macht die Deer uff unn see’t: „Na, net die Toilett, isch maan eier Kind!“
Unn die jung Mudder: „Ach so: de Klää!“ – „Des maan isch doch: de Kloo!“
De Kloo? De Klää? Muss es net „de Klaa“ haaße? Die Unnerschiede sinn manschmo gar net emol so kloo, ääh: klää, naa: klaa…
Meiner unn Annere
Lisbeth Euler
Tunnelblick
„Schatz, hosde des blaue Hemd in die Wäsch, des hatt isch doch bloß zwaamol oo!?“ seet er unn guckt mit leerem Blick in de Kleiderschrank.
In de Wäsch is kaa blau Hemd unn aach kaa rotes unn kaa weißes, weil isch alle Hemmer gewäsche unn dessemol aach gebieelt hunn.
„Loss misch moo gucke!“ Unn mit spitze Finger unn noch ere spitzeri Zung sach isch: „Unn, was is des doo vor deiner Noos?“ unn halt em des blaue Hemd hie.
„Ach so,“ maant er, „ des hab isch net gesieh, isch hatt gemaant, es hängt uff de anner Seit.“
Tunnelblick nennt mer des, typisch männlisch!
Isch bin so vegess.
Isch geh in de Keller, will e Glas Kersche hochhole. Steh unne, Herrschaft, was wollt ich jetzt doo? Geh widder nuff, obbe fällt mer’s widder ei, geh runner, seh en Karton doo stehe, bring en in die Papiertonn, geh widder in die Kisch- ich wollt doch was hole? Ach ja, Kersche. Kenntst jo glei die dreckisch Wäsch mit runner nemme, stell die Waschmaschin oo, geh ruff- Herrschaft, schun widder die Kersche vegess.
Noch emol geh ich jetzt net runner. Ich schick meiner in de Keller, Hans, detste mer e Glas Kersche aus em Keller hole. Macht er doch gern. Er geht runner unn kimmt nimmer ruff. Ich ruf runner: Findstes net? Er: Was soll isch finne? Die Kersche! Ach, des hab ich jo ganz vegesse!
Meiner schnarscht.
Isch kann net eischloofe. Er werd immer lauter. Isch stubs en oo. Nix. Weiter geschnarcht. Ich zieh am Koppkisse, erst e bissche, dann fester. Nix. Isch klopp uff die Matratz, dass er ins Wackele kimmt. Er schnarcht wie e Mannschaft Holzfäller. Isch ruf: „Haans! Heer uff ze schnarsche“ “ Nix. Isch ruf lauter: „Haaans, dreh disch uff die anner Seit!“ Er: „Warum?“ Aha, jetzt is er wach. „Weil Du schnarchst.“ Er: „Wer?“ „Ei wer wohl, Du!“ Er: „Isch? Ei isch hab doch noch gar net geschlofe.“ Doo sägt der des ganze Oppenemer Wäldsche ab unn seet, er schläft net!
Unn wann isch ehm des dann moins saa, waaß er vun nix unn seet, wann aaner schnarsche deet, dann wär isch des. Männer!
Awwer, wissener was, wann der dann endlisch uffheert ze schnarsche, kann isch net eischloofe, weil isch immer druff wart, dass er widder oofängt!
Vum Kehre
Horst Dehmel
Solang wie ich schun denke kann
werd Samstag moins gekehrt,
net weil die Gaß voll Dreck is
sondern weil sichs so geheert.
Sobald de Gickel kreischt gehts uff
und spätschdens dann um acht,
do steht de Beesem drauß am Door,
de Nochber gibt schun acht.
E Schwätzje werd glei oogefang
un net debei geruht,
damit mer quasi neebebei
erfährt was sich so duut.
Es Schippche scherrt, de Aamer bei,
kaan Dreck, der sich beweescht,
jedoch kann kaaner saa am End,
der Kerl hott net gefeescht.
